The Immigrant Artist Biennial [TIAB] Part II

Цагаач зураачдын биенналь [TIAB]: II Xэсэг

Сурвалжлагынхаа I хэсэгт би биеннальг 10-р сарын хөтөлбөрөөр дагаж тоймолсон. Цагаач зураачдын биеннальны (The Immigrant Artist Biennial, TIAB) гурав дахь удаагийн арга хэмжээ 11-р сарын 11-нд хаагдсан бөгөөд сүүлчийн гурван хөтөлбөр Residency Unlimited дахь ургамал ба нүүдлийн тухай панелаас эхлээд BRIC дахь дуу авиа, шинэ медиа урлагийн үдэш, Shiva Gallery дахь дэлгэцийн үзүүлбэр, перформансоор төгслөө.

11-р сарын 5 | Plant Ecologies and Migration (Ургамлын экологи ба нүүдэл)

Панел хэлэлцүүлэг. Residency Unlimited, 360 Court St, Бруклин

Куратор Anna Khimasia Residency Unlimited (RU)-д гурван уран бүтээлчийн оролцсон панел хэлэлцүүлгийг зохион байгуулж, удирдан явуулсан. Тэрээр TIAB-ийн Cynthia Wu-гийн нэрэмжит хамтарсан куратор бөгөөд хамтын ажиллагаанд суурилсан практикаараа Канад, АНУ даяар төлөөлөл муутай дуу хоолой, түүхийг тодруулдаг бие даасан куратор юм. Тэрээр Abrons Arts Center-ийн AIRspace хөтөлбөрийн оршин суугч куратор (2023–24) байсан бөгөөд мөргөлдөөнтэй орнуудаас ирсэн уран бүтээлчдийг дэмждэг, NYFA-ийн ивээлтэй International Arrivals төслийг хамтран үүсгэн байгуулж, нүүлгэн шилжилт, нүүдэл, үндэстэн дамнасан харьяаллын сэдвийг судалдаг түүний подкастыг хөтөлдөг. Тэрээр Carleton их сургуулиас докторын зэрэг хамгаалсан бөгөөд одоо Rutgers их сургуульд багшилдаг.

Панел цагаач болон диаспорын уран бүтээлчид ургамал, цэцэрлэгийг нэг талаас газар нутгийн орлуулагч, нөгөө талаас нүүдлийн ажиллагаатай үгийн сан болгон хэрхэн ашигладгийг авч үзсэн: шилжүүлэн суулгалт, дасан зохицол, үндэслэлт, хамгаалалт. Олон ургамал, тариа хүмүүсийг нүүлгэн шилжүүлж, экологийг дахин хэлбэржүүлсэн худалдаа, эзэнт гүрэн, хөдөлмөрийн колоничлолын сүлжээгээр дамжин тээвэрлэгдсэн нь ургамлын түүхийг нүүдэл, олборлолтын түүхээс салгах аргагүй болгодог. Мөн хэлэлцүүлэг “уугуул”, “уугуул бус”, “түрэмгий зүйл” гэсэн ангиллууд хүмүүсийн хөдөлгөөнийг зохицуулах, хэн харьяалагдахыг шийдэхэд хэрэглэгддэг хэлтэй хэрхэн ижил байдгийг судалсан.

Гурван уран бүтээлч Bahar Behbahani, Rachelle Dang, Sujin Lim нар илтгэл тавьсан. Гурван илтгэлд түрэмгий зүйл, нүүдэл, үр, дурсамж, колоничлол, уугуул ба уугуул бус гэсэн хоёртын ялгаа зэрэг хэд хэдэн сэдэв давтагдан гарсан. Ургамал, экологи нь цагаачийн туршлагын зүйрлэл болсон.

Bahar Behbahani | @baharbehbahani

Тегеранд төрж, Бруклинд суурьшсан Behbahani бол судалгаанд суурилсан практикаараа зураг, видео, инсталляци, перформансаар дамжуулан газар нутгийг улс төр, яруу найргийн зүйрлэл болгон судалдаг салбар хоорондын уран бүтээлч юм. Арав гаруй жилийн турш Персийн цэцэрлэг нь хувийн түүх, эрх мэдэл, уур амьсгалыг шинжлэх хүрээ болж ирсэн. 2019 онд Ispahan Flowers Only Once бүтээлээрээ Creative Capital шагналыг хүртсэн бөгөөд түүний бүтээл Sharjah Biennial 15, 2 дахь Lahore Biennale-д тусгагдсан.

Тэрээр Иран өв соёлд нь үндэслэсэн шафран цай бэлтгэх шууд үзүүлбэрээр илтгэлээ нээж, дараа нь дамаскийн сарнайн бэлгэдлээр дамжуулан нүүдэл, зочломтгой байдлыг судалсан Governors Island Arts дахь Damask Rose: A Gathering инсталляцийнхаа тухай ярьсан. Иран дахь ээж болон найзууд нь Иран, АНУ-ын хоорондох дайн эхэлсэн ч үргэлжлүүлэн ажлыг нь нэхэхэд тусалсныг тэрээр хуваалцсан. Одоо АНУ-д эргэн ирсэн ээж нь тэр орой үзэгчдийн дунд сууж байв.

Илтгэлийн гол санаа нь зочломтгой байдал (hosting) байв. Тэрээр соёлын холбоо тогтоох үйлдэл болгон цай барьдаг олон нийтэд суурилсан практикаа дурсан ярьсан. Цагаачийн хувьд зочломтгой байдлын зөрчилтэй талыг эргэцүүлж: цагаачийг ихэвчлэн “гадаадын хүн” гэж үздэг ч тэд тасралтгүй орон зайгаа бүтээж, харьяалагдаж, шинэ нутгийн нэг хэсэг болж байдаг гэж хэлсэн.

Rachelle Dang | @rachelledangstudio

Хонолулуд төрж, Нью-Йоркт суурьшсан Dang бол Hunter коллежийн магистр бөгөөд керамик практик нь ургамал, арчилгаа, тариалалтаар дамжуулан диаспорын мөн чанарыг судалдаг. 2016 онд эхэлсэн, үргэлжилсээр буй Breadfruit (ʻUlu) (Талхны жимс) цуврал нь боловсорч байгаа болон ялзарч байгаа төлөвийг судалсан 300 цутгамалаас бүрдэх бөгөөд Хавайн Соёл урлагийн улсын сангийн байнгын цуглуулгад хадгалагддаг.

Тэрээр талхны жимсний модны түүхийг Номхон далайн гарлаас нь эхлэн Британийн экспедицүүд, тэр дундаа HMS Bounty-гаар Карибын тэнгист тээвэрлэгдэж, элсэн чихрийн тариалан дахь албадан боолуудыг тэжээхэд ашиглагдсан хүртэл мөшгөн ярьсан. Түүний Botanical Cage and Perimeter Wall (Ургамлын тор ба хүрээ хана) (2018) инсталляци нь 18-р зууны суулгац тээвэрлэх хайрцгийг сэргээн бүтээж, түүнийг янз бүрийн ялзралын шатанд байгаа керамик талхны жимсээр тойруулсан нь боолчлол, хөдөлмөр, хүчирхийлэл, колоничлолын экологийн хоорондоо сүлжилдсэн өвийг шинжилдэг.

Хавайд талхны жимс нь зөөлөн халамжийг ч бэлгэддэг. Уугуул Хавайн зүйр цэцэн үгс Лахайнаг талхны жимсний мөчрийн сүүдэрт хоргодсон хайр, халамжийн холбоо хэмээн өгүүлдэг бөгөөд Dang Хавайн үзэгчид түүний керамик жимсийг галын дараа дэлхийг сэргээн суулгах бэлгэдэл гэж ойлгож болохыг тэмдэглэдэг. Түүнийг сонсож байхдаа би тэр өөрөө энэ ертөнцийн талхны жимсний мод биш байгаа бол гэж гайхсан юм; Номхон далайн хөрсөнд төрж, нэг хүний амьдралаас хавьгүй том хүчээр далайн цаагуур зөөгдөж, шинэ газарт үндэслэн одоо сүүдэр өгч буй мод.

Sujin Lim | @_sujinlim

Lim хамгийн сүүлд ярьсан. Сөүлд төрж Бруклинд суурьшсан тэрээр газар нутгийг сюрреал, зүйрлэлт орон зай болгон дахин төсөөлдөг, тухайн газарт зориулсан инсталляци, уран баримал, видеогоор бүтээл туурвидаг. Түүний судалгаанд суурилсан практик нь нэг газарт шингэсэн хувийн дурсамжаас гадагш экологи, геополитикийн өөрчлөлт рүү өргөжин тэлдэг. Тэрээр Бруклины музей, Сөүлийн Урлагийн музейд бүтээлээ дэлгэж, Олон улсын Студи ба Кураторын хөтөлбөр (ISCP), Wave Hill-д бие даасан үзэсгэлэн гаргасан. Мөн Anonymous Was a Woman байгаль орчны урлагийн тэтгэлгийн эзэн юм.

Түүний илтгэл Yeongheung арал (영흥도)-ыг тойрсон бөгөөд тэнд аав нь төрсөн, тэр өөрөө хүүхэд насныхаа зун бүрийг өнгөрүүлдэг байжээ. Аялал жуулчлал, дэд бүтцийн хөгжил арлын эргийн шугамыг хэрхэн өөрчилж, түрлэгийн шавар хөвөөг устгасныг тэрээр өгүүлсэн. Энэ экологи, соёлын алдагдлыг тэрээр орон нутгийн шаврыг пигмент болгон ашигласан The Land, Dark and Muddy (2024) болон шавар баримал, олон нийтийн урлан, арлын оршин суугчдын дурсамжийг багтаасан түр павильон Mud Museum болгон хөрвүүлсэн.

Түүний илтгэлийн төвд ругоза сарнай (Rosa rugosa) байв. Энэ нь нэгэн цагт Yeongheung арлын эрэг дагуу элбэг ургадаг байсан боловч эргийн хөгжлийн хажуугаар алга болсон. Memories in Red бүтээлийнхээ тулд тэрээр ургамлаас нь пигмент гарган Wave Hill-ийн бүх орон зайг хамарсан инсталляцийн (2026 оны 5–6-р сар) ханыг будсан. Бүдгэрч буй пигмент нь ургамлын Солонгост алга болсныг 19-р зуунд эрозитой тэмцэхээр Хадсон голын дагуу нутагшуулсантай холбодог.

Нью-Йоркт ирсний дараа тэрээр Лонг Айлендад ругоза сарнайтай тааралдсан бөгөөд тэнд энэ зүйл түрэмгий гэж ангилагддаг. Өвөг нутгаасаа алга болж буй цэцэг өөрийн сонгосон нутагт экологийн довтлогчоор цэцэглэж байгаа нь харьяалал, үнэ цэнэ, ойлголт соёл, газар зүйн нөхцлөөр хэрхэн шилждэгийг илтгэж байна.

11-р сарын 7 | Memories of Disruption (Тасалдлын дурсамж)

Перформанс ба шинэ медиа. BRIC, 47 Fulton St, Бруклин

Би энэ хөтөлбөрт оролцож чадаагүй. Үүнийг Sanna Almajedi, Sofia Thiệu D’Amico нар куратор хийсэн. Iana Safina-ийн нэрэмжит хамтарсан куратор Almajedi бол Нью-Йоркт ажилладаг куратор, зохиолч бөгөөд e-flux-ийн перформанс куратор юм. Тэрээр Сөүлийн 13 дахь Mediacity биеннале Séance: Technology of the Spirit (2025)-ийн перформанс куратороор ажилласан бөгөөд Independent Curators International-ийн Zeitz MOCAA, CCA Lagos зэрэг байгууллагаар аялан гарсан Publishing Against the Grain үзэсгэлэнг хамтран кураторласан. I хэсэгт танилцуулсан D’Amico Bard коллежийн Кураторын судалгааны төвөөс магистрын зэрэг хамгаалсан бөгөөд Hyperallergic, Artforum, Office зэрэг хэвлэлд бичсэн. Түүний судалгаа Borders of Art: Migration, Mobility and Artistic Practice (American University in Cairo Press, 2026) номд туссан байна.

Тэр үдэш BRIC-д шинэ медиа, перформанс урлагийн таван залуу уран бүтээлч цугларч, дуу авиа, дүрслэл, геополитикийн тасалдал болон колоничлолын нөлөө бие махбод, байгаль, хамтын дурсамжинд үлдээсэн удаан ул мөрийг судалсан. Ivana Dama, Andrew Yong Hoon Lee, Maya Jeffereis, Simon Liu ба Charlie Perez-Tlatenchi, Lita Vinueza нарын перформанс, дэлгэцийн үзүүлбэрүүд дуу авиа, нүүдэл, архивын түүх, туршилтын кино, улс төрийн эсэргүүцлийг хамарсан.

Ivana Dama

Dama бол нийгэм, улс төрийн мөргөлдөөнөөр хэлбэржсэн туршлагыг дуу авиаг судлах ухаан болон дууны дурсамжаар дамжуулан үгээр бус хэлбэрээр илэрхийлдэг уран бүтээлч, судлаач юм. Тэрээр Yale их сургуулиас Уран баримлын магистр, UCLA-ийн Урлаг, Архитектурын сургуулиас төгссөн. Түүний практик дуу дүрсний инсталляци, робот техник, вэб төсөл, хөгжмийн перформанс хүртэл өргөн хүрээг хамардаг. Тэрээр Almajedi-тэй хийсэн “Biting on the Railing” нэртэй ярилцлага нь биеннальны каталогт багтсан.

1. Тоглолт хэрхэн өнгөрсөн бэ, мөн та ямар бүтээл толилуулсан бэ? Цаашид хаашаа үргэлжлүүлэхийг хүсэж байна вэ?

Тоглолт үнэнийг хэлэхэд миний хүлээлтээс хамаагүй давсан! Арга хэмжээний тасалбар бүрэн дууссан бөгөөд би үзэгчдээс маш олон сайхан сэтгэгдэл хүлээн авлаа. Мөн үзэсгэлэнгийн каталог тараагдсан нь онцгой байлаа, учир нь куратор Sanna Almajedi-тэй хийсэн миний яриа олон жилийн турш хөгжүүлж буй энэ төсөлд гайхалтай оршил болсон юм.

Бүтээл маань сиренийг эрт сэрэмжлүүлгийн систем хэмээн авч үзэж, мөн ижил технологийг нийгэм, байгаль орчны яаралтай асуудлуудад анхаарал хандуулахад хэрхэн ашиглаж болохыг судалдаг. Би хамтран ажиллагчдаа өнөөдөр бидэнд тулгарч буй хамгийн яаралтай асуудал юу гэж үздэгээ хуваалцахыг урьж, сиренийн диск цуврал бүтээж эхэлсэн. Тэдний хариултууд диск бүрийг зохиох үзэл баримтлалын хүрээ болсон. Тоглолтондоо би цувралын нэг дискийг идэвхжүүлж, пянз тоглуулагч дээрх пянз шиг байрлуулсан.

Дараагийн үзэсгэлэн 1-р сард Освего дахь Tyler Art Gallery-д болох бөгөөд тэнд орон нутгийн уугуул иргэдтэй хамтран бүс нутагт чухал асуудлыг, ялангуяа усны хамгаалалтыг хөндсөн шинэ диск бүтээж байна. Освего гэдэг нэр Хаудэносаунигийн “асгаралтын газар” гэсэн утгатай үгээс гаралтай бөгөөд энэ төсөл орон нутгийн усны хамгаалагчдад анхаарал, нөөц татахад хэрхэн тусалж болохыг судлахад би догдолж байна.

2. Цагаач уран бүтээлчдэд төвлөрсөн биеннальд 2026 оны улс төрийн уур амьсгалын дунд энэ бүтээлээ толилуулах нь таны хувьд ямар утгатай вэ?

Яг одоо энэ нь онцгой утга учиртай санагдаж байна. Би Белград хотод НАТО-гийн бөмбөгдөлтийн үед өссөн бөгөөд сиренийн тухай миний хамгийн эртний дурсамжууд эцэстээ энэ төслийн эхлэл болсон. Хувийн зүйлээс эхэлсэн энэ нь сэрэмжлүүлгийн систем, мөргөлдөөн, хамтын хариуцлагын тухай хавьгүй том яриа болж өргөжлөө.

Цагаач уран бүтээлчийн хувьд, ялангуяа өнөөгийн улс төрийн уур амьсгалд АНУ-д амьдрал, карьер босгох нь хичнээн хэцүү болохыг би бас маш сайн мэддэг. Биенналь цагаач уран бүтээлчдэд зөвхөн цагаачлалын түүхээсээ давсан бүтээл, үзэл бодлоо хуваалцах орон зай бүрдүүлдэгт би үнэхээр талархдаг.

Миний хувьд сирен бол эцсийн дүндээ анхаарал татах дуудлага. Энэ бүтээл хүмүүсийг өнөөдөр юу яаралтай санагдаж байгаа, тэдгээр сорилтод хамтдаа хэрхэн хариу өгч болох талаар бодоход урамшуулна гэж найдаж байна.

Simon Liu ба Charlie Perez-Tlatenchi

Liu бол Хонконг дахь эх орныхоо өөрчлөгдөж буй сэтгэл зүйн болон нийгэм-улс төрийн уур амьсгалыг материалын хийсвэрлэл, таамаглалт түүх, 16мм кино проекцийн перформансаар төвлөрүүлэн судалдаг уран бүтээлч кино найруулагч юм. Түүний бүтээлүүд Whitney Museum of American Art, The Museum of Modern Art, The Shed болон Хонконгийн M+ музейд дэлгэгдэж, кинонууд нь Sundance, Берлиний олон улсын кино наадам, Торонтогийн олон улсын кино наадамд үзүүлсэн. Perez-Tlatenchi гэрэл зураг, зураг, хэвлэлийн урлагаар ажилладаг бөгөөд даяарчлалын сүүдэр дор үйлчилж буй нуугдмал түүхүүдийг эргэцүүлдэг. Тэрээр хэвлэх техникүүдийг хослуулан колоничлолын түүх өдөр тутмын амьдралын арын дэвсгэрт хэрхэн бүдгэрдгийг харуулдаг. Хоёулаа миний асуултад хамтарсан хариулт өгч, Ocean Terminal-ыг толилуулсан.

1. Цагаач зураачдын биеннальд толилуулсан бүтээлийнхээ тухай, бүтээлээрээ юу илэрхийлэхийг хүссэнээ ярьж өгнө үү? Энэ бүтээлийг цаашид хаашаа аваачихыг хүсэж байна вэ?

Simon бид хоёр Ocean Terminal хэмээх үргэлжилж буй хамтын ажиллагааныхаа хамгийн сүүлийн хувилбарыг толилуулсан. Энэ бол бид тус бүр өөрийн төрсөн хот болох Хонконг, Нью-Йоркийн сэтгэлзүйн архитектур болон дэлхийн далд урсгалуудыг ухаж байхдаа бидний практикууд давхцдаг цэгүүдийг сүлжих дуу дүрсний төсөл юм. BRIC дахь тоглолт маань архивын бичлэгээс авсан видеог идэвхтэй хэсэгчилж, давхарлан шууд дуу авиатай хослуулсан өргөтгөсөн кино (expanded cinema) байлаа. Бид энэ төслийг цаашид хөгжүүлэхэд, мөн 2025 онд хамтран ажиллаж эхэлснээсээ хойш туршиж үзэхийг хүсч байсан санаануудаа хэрэгжүүлэхэд догдолж байна.

2. Цагаач уран бүтээлчдэд төвлөрсөн биеннальд 2026 оны улс төрийн уур амьсгалын дунд энэ бүтээлээ толилуулах нь таны хувьд ямар утгатай вэ?

Дотны найзууд болох бидний хувьд орон нутгийн болон дэлхийн хоорондох заагийг идэвхтэй арилгадаг энэ бүтээлийг хуваалцах нь нэр төрийн хэрэг юм. Энэ нь даяарчлалын эсрэг, неонационализмын одоогийн давалгааг тэжээж буй алдаатай логиктой эрс ялгаатай амьд эсрэгцэл болно.

11-р сарын 11 | What We Carry (Бидний үүрч яваа зүйл)

Дэлгэцийн үзүүлбэр ба перформанс. Shiva Gallery, John Jay College, 11th Ave, Нью-Йорк

Биеннальны сүүлчийн хөтөлбөр Art Week NYC-ийн нэг хэсэг болж Жон Жэй Эрүүгийн шүүхийн коллеж (CUNY)-ийн Anya and Andrew Shiva Gallery-д болов. Тэр үдшийг Sofia Thiệu D’Amico, Anna Khimasia нар куратор хийсэн. Хөтөлбөр өв залгамжлалыг соёл, дурсамж, гэмтэл, хувийн мөн чанарыг үеэс үед, газар нутгаас газар нутагт дамжуулах үйл явц хэмээн тодорхойлсон. Гурван видео, нэг перформанс дараалан үзүүлэгдэв.

Stephanie Comilang, Lumapit Sa Akin, Paraiso (Надад ир, Диваажин), 2016

Comilang бол Торонтод төрж Берлинд суурьшсан Филиппин-Канад гаралтай уран бүтээлч бөгөөд өөрөө “шинжлэх ухааны уран зөгнөлт баримтат кино” гэж нэрлэдэг жанрт ажилладаг. Түүний кинонууд хөдөлгөөн, капитал, хөдөлмөрийг олон дуу хоолой, үзэл өнцгөөр авч үздэг. 26 минутын энэ кино Хонконгийг арын дэвсгэр болгож, ням гараг бүр Central бүсэд цуглардаг Филиппиний цагаач ажилчин эмэгтэйчүүдийг дагана. Өгүүлэгч нь дроноор бүтээгдсэн сүнс Paraiso бөгөөд тэрээр үндсээс нь салж, шинэ газарт шидэгдсэн ганцаардлын тухай өгүүлдэг.

Кино аналог хэсгүүд, гар утасны бичлэг, дроны зураг, хөдөлгөөнт дүрсийг хот болж буй Хонконгийн топографи болгон угсардаг. Эмэгтэйчүүдийн өдөр тутмын зан үйлээр, тухайлбал ажилдаа явахын өмнө нүүр будах, олон нийтийн өмнө зохицуулсан хореографтай гимнастик хийх, зах дээр нэмэлт орлогод хумс будах зэргээр тэдний эмзэг байдал, хайр сэтгэлийг дүрсэлнэ. Үйлдвэржилтийн өөрчлөлтийн хэлэгдээгүй, түүхий тэмцэл гүнд оршино. Эмэгтэйчүүд газар доорх гарцад картоны цайз дотор бөөгнөрөн сууж хоол идэж буй дүр зураг Li Yu-гийн Lost in Beijing киноны хотын хөдөлмөрчдийн хөргийг надад санагдуулсан. Кино гурван эмэгтэй гар утсан дээрээ өөрсдийнхөө селфиг нэгэн зэрэг ширтэж буй дүр зургаар төгсдөг.

Mandla, as british as a watermelon (Тарвасны адил британи), 2023

Хоёр дахь видео миний дуртай бүтээлүүдийн нэг бөгөөд маш үр нөлөөтэй байв. Mandla бол Британид суурьшсан куиэр Зимбабве зохиолч, перформанс уран бүтээлч, куратор бөгөөд түүний бүтээл перформанс, хөдөлгөөнт дүрс, инсталляциар дамжуулан хар арьст хүний мөн чанар, дурсамж, оюун санааны асуудлыг хөндөг. 28 минутын энэ бүтээл шашны хүмүүжлээр хэлбэржсэн Зимбабвегээс Британи руу хийсэн хувийн аяллаар дамжуулан арьсны өнгө, нүүдлийг илүү шууд судалдаг. Энэ нь яруу найраг, өгүүлэмжийг сүлжсэн, ямар ч зөөлрүүлэлтгүй автофикци хэлбэртэй бөгөөд тарвасыг байр сууриа олдоггүй байдал, эрх мэдэл, харьяаллын зүйрлэл болгон ашигладаг.

Хэлбэрийн хувьд минимал боловч яруу найргийн бичвэр, дүрслэлийн бэлгэдлээрээ баялаг энэ видео гэрэл зургийн студид сэргээн босгосон үл үзэгдэх гэрийн хүрээний дотор өрнөнө. Зимбабвегийн уламжлалт хувцсыг санагдуулсан тарвасны хээтэй даавуу өмссөн mandla тарвасыг цагаач хүний мөн чанарын өргөтгөсөн зүйрлэл болгон ашигладаг: бүхэл, эмзэг, тарьж ургуулсан, идэгдсэн, өөрчлөгдсөн. Жимстэй хийх тоглоомлог, улам хүчирхийлэлтэй болж буй харилцан үйлдлүүдээр бүтээл цагаачийн мөн чанар, шийдвэр гаргах чадвар, бэлгийн мөн чанар, уусан орох байдал, зайлшгүй өөрчлөгдөж байхдаа үндсээ хадгалж үлдэх боломжийг асууна. Түүний төв асуултууд удаан хоногшино: Бид хаанаас ирсэн бэ, хаашаа явж байна, тэр замналын хэдийг нь сонгох нь бидний мэдэлд вэ?

Pearlyn Lii, Infinite Mother (Хязгааргүй эх) цуврал

Lii Хонконгод төрж, Нью-Йоркт суурьшсан бөгөөд Лос Анжелесд үндэстэй. Тэрээр өвөг дээдсийн дурсамж, космотехник, эцэг эхэд хүүхдийн хүндлэл буурч буй байдал, хүн гэдэг ойлголтын шилжилтэд тулгуурлан эсрэг загвар болох өөр ертөнцүүдийг бүтээдэг таамаглалт домог зохиодог. Түүний бүтээл видео тоглоомын анимаци, уран баримал, бие махбодыг оролцуулсан перформанс хүртэл хамарна. Тэрээр NEW INC-ийн төгсөгч, Rhizome-ийн Art+Code чиглэлийн сонгогдсон оролцогч бөгөөд New York Live Arts, MoMA-д бүтээлээ толилуулсан. Тэрээр ArtCenter College of Design-аас BFA зэрэгтэй, Bard коллежийн Хөдөлгөөнт дүрсний чиглэлийн магистрын оюутан юм.

Infinite Mother цуврал нь видео тоглоомын ертөнцийн дотор эртний домог зүйд зориулсан магтаалаар дамжуулан эхийн шарх (mother wound)-ыг судалдаг интерактив анимаци хэсгүүдээс бүрдэнэ. Энэ нь хамтын өвөг дээдсийн эдгэрэлт, эх удмын шинэчилсэн түүхүүдэд зориулсан дижитал хоргодох байрыг төсөөлдөг. Хоёр дахь анги InfiniteMother_v2.0 (2025) нь Хятадын уул-усны ландшафтаар загварчилсан ногоон тамын дундуур тэсвэр хатуужилтай киборг охиныг дагана. Тэрээр өвөг эхтэйгээ хамт, тэдний халамж, холбоо, эвлэрлийн хагарсан хүсэл мөрөөдлийг тусгасан хуурмаг толь болох жимс хэлбэрт ураг, Ураг тоор (Fetal Peach)-ыг тойрсоор хоёулаа агуйн хананд уусан алга болно. Бүтээл сонгодог Хятад ландшафтын зураг, домгийн дүрслэл, видео тоглоомын харааны хэл зүйг хослуулж, өвөг дээдсийн домог ба дижитал дурсамжийг нэгтгэдэг.

Метаверс болон шинээр гарч ирж буй медиа урлагийн огтлолцлыг судалдаг уран бүтээлчийн хувьд би Lii-гийн бүтээлийг тоглоомын соёл, симуляцийн мөн чанар, шинэ технологийн нэгдлээр нь сонирхолтой санасан. Үлгэрийн шинжтэй хоёр амьтан ургамлын төрхтэй үрийн хонхор тойрон эрчимтэй хореографаар бүжиглэх бөгөөд тэр хонхорхойн дотор биеийн өнгөтэй цохилж буй судлууд илэрнэ. Умай, эмэгтэйлэг бэлгэдэл, харь гарагийн эрлийзжилт, киборг гоо зүй, бүжиг, технологийн оюун санаатай хослуулсан энэ видео урлаг, мөн чанарын боломжит ирээдүйг төсөөлүүлнэ.

Шууд перформанс нь дэлгэцийн үзүүлбэрийг интерактив дижитал тахилгын ертөнц болгон өргөтгөсөн бөгөөд тэнд Lii өөрийн зохиосон виртуал ландшафтын дотор хилэнцэт сүүлтэй домгийн амьтныг дүрсэлсэн. Дуу хоолойг өөрчилдөг микрофон ашиглан тэрээр мантра уншиж, дүрслэгдсэн амьтныг өөрчлөгдөж буй орчны дундуур удирдсан бөгөөд амьтан хүрсэн бүхний өнгөнд арьсаа тасралтгүй дасган өөрчилж байв.

Үүсгэн байгуулагч Katya Grokhovsky хаалтын үгээ хэлснээр биеннальг албан ёсоор хаасан. Тэрээр TIAB одоо NYFA-ийн ивээлтэй ашгийн бус байгууллага болсон бөгөөд дараагийн удаа 2029 онд болохыг зарласан.

Эргэцүүлэл

10-р сар болон 11-р сарын турш би хууль ёсны байдал олж авахыг эрмэлзэж буй цагаачдад дэмжлэг, нөөц татан төвлөрүүлдэг The Legalization Project байгууллагад оролцож ирсэн. Тэдгээр уулзалт болон TIAB-ийн өрөөнүүдийн хооронд нийтлэг утас урсаж байна. Би эдгээр орон зайд цагаачийн туршлагын дотор ч, гадна ч амьдарч буй чимээгүй ажиглагчийн хувиар очсон. Цагаач, өөрөөр хэлбэл “гаднын хүн” байх нь ихэвчлэн бусдын тодорхойлдог байр суурийг эзлэх гэсэн үг. Энэ нь нөхцөл байдал, бусдын ойлголт, заримдаа сонголтоор биднийг гаднын хүн болгож чадна; ялангуяа харьяалал нь үндэсний мөн чанартай ойр холбоотой нийгэмд. Би энэ нэр томьёог тойрсон улс төрийн риторикт хураагдахаас татгалзахын зэрэгцээ өөрийгөө түүний дүрсэлж буй бодит байдлаас салшгүй гэдгийг хүлээн зөвшөөрдөг. Эцсийн дүндээ цаг хугацаа, дурсамж өөрөө түр зуурын шинжтэй бөгөөд “завсрын байдал” (in-betweenness), эсвэл босго төлөв (liminality) гэж ихэвчлэн нэрлэгддэг цагаачийн оршихуй ч ийм юм. Цагаачийн туршлага миний мөн чанарын салшгүй хэсэг, мөн бусад олон хүний хамтын мөн чанарын нэг хэсэг бөгөөд би үүнийг хамгийн агуу хүч чадлынхаа нэг эх сурвалж гэж ойлгох болсон.

Энэ туршлага нэг ч хэлбэртэй биш, бүх нийтийнх ч биш. Түүний утга хувь хүн, түүх, соёл, улс төрийн нөхцөл тус бүрээр өөрчлөгддөг, ялангуяа 2026 оны Америкийн орчинд. Гэсэн ч эдгээр ялгааны цаана хүн төрөлхтний нийтлэг нөхцөл, бидний харьяалал ба ялгаатай байдлыг ангилдаг ангилалуудаас өмнө оршдог хуваалцсан нийтлэг үндэс оршино. Бидний олон янз байдал, ялгаа, соёлын нарийн ширийн зүйл нийтлэг үндсийг сулруулдаггүй; харин түүнд гүн, цогц байдал, сүнс өгдөг. Энэ шошго бидэнтэй хамт аялж магадгүй, гэхдээ бид туршлагаас юу бүтээж, түүнийг өөрсөддөө юу ургуулахыг зөвшөөрөх нь эцэстээ бидэнд хамаарна.

Цагаач зураачдын биенналь: Identity Card-ын уран бүтээлчид, кураторууд, зохион байгуулагчдад талархал илэрхийлье.

Pages: 1 2



elaborate?